Չափազանց ուշագրավ զարգացումներ են մահվան բերան հասցված հայ կինոյի շուրջ։ Մի կողմից ՀՀ մշակույթի նախկին նախարար Արմեն Ամիրյանի դեմ գործ հարուցելու տեսքով ՀՀ քննչական կոմիտեի բացահայտումը, մյուս կողմից Շուշանիկ Միրզախանյանի մատնագիրն առ կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր Հովհաննեսը Գալստյան ու այդ գործի փլուզումը, երրորդ կողմից կինոկենտրոնում այդպես էլ ոչ մի պաշտոնական օղակի կողմից չհավաստված կառուցվածքային փոփոխություններն ու տնօրենի ժ/պ թրարշավն իրեն անցանկալի անձանց դեմ, չորրորդ կողմից նույն ժ/պ Շուշաննա դ՛Արկի որպես հեղափոխական գործիչ ներկայանալն ու կինոմիության մատնագրի մեջ խորացածների կոլեկտիվ դիմումը, որից 1937 թվի հոտ է փչում․․․

Որ թվարկենք, անվերջ կթվարկենք։ Սակայն պիտի իմաստություն ունենանք հասկանալու ու խոստովանելու, որ այս ամենը սկզբունքորեն սկիզբ առավ Արմեն Ամիրյանից ու Շուշանիկ Միրզախանյանից (կինոմիության Հարություն Խաչատրյանին դեռ որ թողնենք պահեստում՝ որպես զապաս

Ու քանի որ ամեն ինչ սկսվել է Արմեն Ամիրյանից ու Շուշանիկ Միրզախանյանից, իրավունք ունե՞նք շատ պարզ, շատ բնական հարցի՝ հիմա Արմեն Ամիրյա՞նն է հայ կինոյի ու ազգային կինոկենտրոնի՝ մահվան գերանդին ձեռքն առած հրեշտակապետը, թե՞ Միրզախանենց Շուշանը։

Անկախ ելքից, անկախ նրանից, թե առջնայնության դափնին նրանցից ո՛ր մեկին է պատկանելու (հիշում եք, չէ՝ Հարություն Խաչատրյանին առայժմ պահում ենք զապաս՝ որպես այս ամենի հոգևոր հայր ու խորը դիրքավորված դիրիժոր), երկուսին էլ, որպես վարակակրի, պետք է հիմնովին ախտորոշել։ Բարեբախտաբար երկրում համապատասխան թեստավորում անցկացնողներ կան ու վայրկյան իսկ չպիտի կասկածել նրանց պրոֆեսիոնալիզմին։

Այսպես, մեկ էլ տեսար, կորոնավիրուսն էլ նահանջեց երկրից։

Մարտին ՀՈՒՐԻԽԱՆՅԱՆ