Տեսագրությունը մանրամասների մեջ ամեն ինչ ասում է՝ սկսած նրանից, որ այս պարագայում ոչ թե երթուղայինի վարորդ, այլ իսկապես մարշրո՛ւտնու շոֆեր Ռուստամը, ով իրեն ակնհայտորեն շփոթել է Ֆիրդուսու Ռոստամ զալի հետ, իսկապե՛ս Ռուստամն է, Ռուստամին պաշտպանողները մեր իրականության մեջ Ռուստամի տեսակը պահպանողներն ու բազմապատկողներն են, նրա գենետիկ կոդն ապահովողները, երկիրն էլ, եթե քայլեր չձեռնարկվեն գոնե հայ ազգի այս չափի՛ց ավելի խրոխտ զավակին կարգի բերելու համար, իսկապես ռուստամների երկիրն է:

Ու ողբերգությունն այն է, որ օրինական հարց բարձրացնողը որակվում է որպես գործ տվող, իսկ Ռուստամ զալին մայրական կրծքով պաշտպանողներից մեկը՝ իր պատկերացումներով չափից ավելի բարոյական կինը, նրան վերջին ատյանի դատարանի իրավունքով որակում է… անբարոյական: Սա էլ ա՛յս տեսակի բարոյականությունը, թեթևորեն բոլորին նախշելու նրա լկտիությունը և սկսում ես ակամայից խորը կասկածանք տածել բարոյականության մասին նրա պատկերացումների առնչությամբ: