Հարկավոր է, որ մեկմեկու թույլ տանք՝ մեկմեկու լսել: Ասելի՞ք ունենք՝ ասե՜նք՝ թող հնչի՜: Բայց տեղի՛ն, հիմնավո՛ր ու ճի՛շտ բան ասենք: Հենց խելքդ չհասավ՝ մի՛ ասա, մա՜րդ Աստծո, լսի՛ր նրանց, որ գործից են խոսում. լսի՛ր՝ մտորի՛ր, նոր, քեզ-քեզ, խզմզածդ «ստատուս»-ին «համաշխարհայինի ու գալակտիկականի ստատո՜ւս» տուր ու աշխարհի՜ն հղիր…

Ո՛չ չեղած տեղը ներբողներ հղենք, ո՛չ էլ հանիրավի ու զուր իրար ցավեցնենք: Լավին լավ ասենք, վրիպմանը՝ վրիպում: Երկուսից որն էլ չարեցինք՝ պրծա՜վ. անաչառություն այլևս չկա: Իսկ հիմա, ժողովուրդ ջան, խոսքս արդեն հղում եմ ձեզնից դուրս սղված էն հեգ մանկուրտներին, որ «ռևանշ» են տենչում:

-Ո՛վ մեր ժողովրդի հետ բնավ կապ չունեցող, «ֆեյք» էջեր բացած կամակատարնե՛ր, եթե կարո՛ղ եք եղեք անաչա՜ռ, այլ ոչ թե… լաչա՜ռ: Եղե՛ք սրամիտ, ոչ տկարամիտ, եթե կարող եք: Թե ասածներս կենսագործեցիք, ժողովուրդն էլ իր հերթին կլինի հանդուրժող, բայց ոչ թե այնպես, որ ձեզ իր գլխին հանի-նստեցնի:

Ժողովուրդն իրեն Վարչապետ է ընտրել, ուրեմն անպոչ շերեփի նման մի խառնվեք ժողովրդի ու իր ընտրյալի հարաբերություններում: Վե՛ր ընկեք տեղներդ, թողե՛ք աշխատի. արդյունքը կտեսնենք, նո՛ր, եթե պե՛տք է, կքննե՛նք, կքննարկե՛նք ու կքննադատե՛նք: Էլի՜ պահանջկոտ լինենք, բայց շնչի՜ն չնստենք, այլ միանանք ու «ֆեյք» էջեր բացած էդ ողորմելի «վարձկաններին» իրենց իսկակա՛ն տեղն այսօր ցույց տանք:

Եկե՛ք զրուցենք՝ նորմալ, քաղաքակիրթ: Թե հարց մնաց բաց, ասե՛ք, քանի դեռ կարող եք ասել. չէ՞ որ «կայք» բառի արմատը «կա»-ն է. այսօր կայքն այդ կա, վաղ, մեկ էլ տեսար, էլ… չեղավ: Վաղն արդեն չեղավ՝ մենք ի՞նչ կարող ենք, որ ի՛նչ էլ անենք: Այնպես որ՝ քանի դեռ կարող ենք զրուցել, եկեք զրուցենք: Վաղն այդ հնարավորությունն էլ գուցե ձեռներիցս առնեն:

Գևորգ ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ