Քառասուն տարի բըռնած ճանապարհ՝
Շիտակ, անվեհեր
Գընում եմ ես վեր-
Դեպ Անհայտը սուրբ, աշխարհքը պայծառ:

Քառասուն տարի ճամփովն ահարկու
Անցել եմ էսպես
Ու հասել եմ ես,
Խաղաղությանն եմ հասել ես հոգու:

Թողել եմ ներքև, մեծ լերան տակին,
Ե՛վ փառքը, և՛ գանձ,
Ե՛վ քեն, և՛ նախանձ —
Ամենը, ինչ որ ճընշում է հոգին:

Եվ էն ամենը, արդ նայում եմ ես —
Տեսնում եմ նորից
Իմ լերան ծերից —
Էնպես հասարա՜կ, դատարկ են էնպե՛ս...

Եվ ես իմաստուն ու բեռըս թեթև,
Անհոգ ծիծաղով,
Երգով ու տաղով
Իջնում եմ զըվարթ իմ լերան ետև...

Հովհաննես Թումանյան, «Վայրէջք», 1909

Հարցս երևի ճիշտ կըլնի ուղղել ավագ սերնդին, տարիների բեռ կրող բոլորին:

Դուք նկատե՞լ եք, որ տարիքի հետ ոչ այնքան եկող տարի ենք դիմավորում, որքան անցնող տարի ճանապարհում, ոչ այնքան Նո՛ր տարին մեր բաց գիրկն առնում, որքան Հի՛ն տարին, մեր գրկում պինդ պահում, չենք ուզում բաց թողնել, ճամփել, որ գնա:

Բանն այն է, որ մանուկը Նոր տարվա շեմին երազանք է իր ջինջ մտքում պահում, վստահ փայփայում, իսկ տարեցն արդեն՝ սոսկ հիշողություն:

Թե մանկան Նոր տարին նոր հույսի հետ է կապված, տարեցի Հին տարին՝ հիշողության հետ:

Թե մանուկը Նոր տարի է դիմավորում, որ նոր հույսեր դիմավորի, ապա տարեցը ամեն Հին տարի ճամփու դնելիս իր հույսերն է հատ-հատ ճամփում, հիշողություն դարձնում:

Բնության օրենքը բոլոր օրենքներից ամենախիստն ու անբեկանելին է: Միակ օրենքն է բոլոր ժամանակներում, որ դեռ ոչ մեկն ի զորու չի եղել երբևէ խախտել:

Ու դրա համար արժե՞ ժամանակ վատնել անշրջանցելի օրենքն այդ շրջանցելու զուր հույս սնելուն ու փայփայելուն, արժե՞ ժամանակ վատնել անշրջանցելի օրենքի շուրջը տխուր խորհելուն: Ավելի լավ չէ՞, անգամ տարիների բեռը ուսներիս, ոչ թե սոսկ Հին տարին հառաչով ճամփենք, այլ մանկան նման Նո՛րը գրկաբաց ու առանց ցավի դիմավորենք…

Մանկան երազն ի՞նչ է. որ շուտ մեծանա: Տարիքն առածի երազն էլ այն է, որ ժամանակի հոսքին հակառակ սլանա-գնա, որ… մանուկ դառնա:

Իսկ թե այդպես է, հաշվենք՝ սլացանք-գնացինք, նորից մանուկն էն դարձանք: Դե՜հ, ուրեմն մենք ճիշտ արինք, եթե այդ մանկա՛ն նման մեր եկող տարին դիմավորեցինք…

Գևորգ ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ