‹‹Հրանտ և Անահիտ Հովսեփյաններ››՝ այս խորագրի ներքո Հայաստանի նկարիչների միության 2-րդ հարկի ցուցասրահում հոկտեմբերի 16-28-ը գործելու է քանդակի և գրաֆիկայի համատեղ ցուցահանդես:

-Պարոն Հովսեփյան, վաղը բացվելու է Ձեր և Անահիտի ստեղծագործությունների անհատական ցուցահանդեսը: Ին՞չ եք Դուք ներկայացնում և ի՞նչ է ներկայացնում Անահիտը:

-Ես ներկայացնելու եմ շուրջ 50 քանդակ,Անահիտը մոտ նույնքան գրաֆիկական աշխատանք:

-Հայր և դուստ ձևաչափում համատեղ ցուցահանդեսն այնքան էլ տարածված երևույթ չէ: Շարժառիթները ներկայացրեք:

-Դուստրս հուշեց՝ հայտնելով ինձ հետ համատեղ հանդես գալու ցանկությունը: Անկեղծ ասած՝ դժվարությամբ համաձայնեցի, սակայն որոշումը կայացավ և կարծում եմ, որ համատեղ ցուցահանդեսը անուշադրության չի մատնվի: Իմ ստեղծագործություններում գերակշռում են հին, արդեն ծանոթ աշխատանքները, որոնք ստեղծվել են գլխավորապես վերջին քսան տարիների ընթացքում: Դրանք ինձ համար փակ աշխատանքներ են, արվեստանոցի խորքերում են գտնվում, չեն ցուցադրվում:


-Բեկումնային փուլ եղե՞լ է Ձեր երկար և արգասաբեր կյանքի ընթացքում:

-1996-97 թվականներից հետո,երբ մասնակցեցի քանդակագործական սիմպոզիումի Արցախում, աշխատում եմ այլ կերպ, այլ մտածողությամբ և ներշնչմամբ: Ի դեպ նշանավոր քանդակագործներից մեկը ժամանակին ասել է, որ քանդակագործ դառնում են քառասունից հետո: Ես, ըստ իս, քանդակագործ դարձա 50 տարեկանից հետո: Քանդակը պետք է զգալ,պետք է հասկանալ ծավալի լեզուն: Չզարմանաք, բայց հաճախ հերթական քանդակը ավարտելով՝ ինքս ինձ ասել եմ՝ սա վերջինն է, դադարում եմ:

-Կներեք, գուցե սոցիալական ոչ բարենպաստ վիճա՞կն է պատճառը:

-Նաև դա: Շատերի նման ինքս էլ անցել եմ փոքրածավալ քանդակների,աշխատում եմ նաև հրակավով, որը մատչելի նյութ է:

-‹‹Սա վերջն է, դադարում եմ››, սակայն վերջ չկա: Ի՞նչ է պատճառը:

-Ստեղծագործությունը նստած է արվեստի մարդու մեջ, իմ մեջ:

Մտնում եմ արվեստանոց և ինքնաբերաբար անցնում եմ գործի, առանց որևէ հեռանկարի և ակնկալիքի:

-Որպես քանդակագործ ի՞նչն եք առաջնային համարում՝ ձևը, ծավալը, կատարման տեխնիկան, թե այլ մի բան:

-Քանդակում ինձ համար առաջնայինը ծավալն է: Առանձնապես ուշադրություն չեմ դարձնում համաչափությունների ճշտությանը, այս ամենը արել են և՛ վերածննդի շրջանում, և կլասիցիզմի ժամանակ են արել, նման կերպ արարել է Ռոդենը, Մայոլը և շատերը: Իսկ իմպրեսիոնիստները ապստամբեցին և սկսեցին այլ կերպ աշխատել:


-Դուք այսօր ազա՞տ եք ստեղծագործելիս:

-Լիովին: Ստեղծում եմ այն, ինչը սրտիս մոտ է:

-Այսօր ի՞նչ տենդենցներ են առկա ներկա քանդակագործության բազմաբնույթ ոլորտներում:

-Հայաստանում կան լավ և ոչ լավ քանդակագորներ: Լավի և վատի չափանիշներն, իհարկե, դժվար է հստակեցնել, սակայն բարձրարվեստ քանդակներն ու արձանները եզակի են, թեկուզ Երևանում տեղադրվածները: Պետք է զգալ ժամանակի շունչը, իսկ դա քչերին է հասու: Ինքս որոնումների մեջ եմ, փորձում եմ ինչ-որ նոր բաներ գտնել, թեկուզ ծավալների հարաբերության իմաստով, թեկուզ գույնի օգտագործման առումով:

-Ձեր նախընտրած նյութը:

-Եթե այսպես շարունակվի… գուցե միայն հրակավով աշխատեմ: Սակայն նախընտրում եմ և՛ բրոնզը, և՛ մարմարը:

-Փայտը՞:

-Այն չեմ զգում: Փայտն առայժմ որպես քանդակագործական նյութ ինձ չի հուզում: Բացվելիք ցուցահանդեսում ներկայացրել եմ մարմարից, բրոնզից և հրակավից կերտված քանդակներ: Գիպսե մի աշխատանք կա, որը թաքցրել եմ, որ ոչ ոք չկռահի, որ այն գիպսից է:

-Ձեր դստեր հետ աշխատելու մասին ի՞նչ կասեք:

-Մենք հաճախ ենք խորհրդակցում, նա ինձ առաջարկում է դիտել հատկապես իր նոր գործերը: Եթե կարիք կա, խորհուրդ եմ տալիս, բայց գրաֆիկայի իմացությանս սահմաններում: ԱՆահիտն, ըստ իս, հետաքրքիր է աշխատում, չի դիմում շատերի պես համակարգչի կամ տպագրության օգնությանը:

-Այսօր բավականին բարդ է նկարի և քանդակի գնման վիճակը:

-Նկար և քանդակ, իսկապես, հազվադեպ են վաճառվում:Ես ելքը գտել եմ յուրովի՝ հաճախ նվիրում եմ գործերս:

                                                                                              ‹‹Կերպարվեստ›› պարբերական